Perilous Ventures

Noord Zuid
Via Google stuit ik op "huize Campagne".
Nou ben ik niet zo van de weeshuizen noch het missionarisfront, maar in de berichten klinkt een uitzonderlijk doe-het-zelf geluid. Mevrouw Campagne, en later haar dochter vangen sinds vele jaren wezen en andere kinderen op die blijkbaar nergens welkom zijn. Mevrouw Campagne jr is inmiddels de 80 gepasseerd, dus er ontstaat gaandeweg wel een vraagteken.
Ik wil het zien. Misschien kan ik iets doen. Wat, is me niet geheel duidelijk maar ik rij naar Paramaribo Zuid, om te verdwalen in nauwe straatjes met vervallen huisjes. Op straat kijkt men niet vriendelijk. Ik vind uiteindelijk het weeshuis en mevrouw Campagne, die me kloek tegemoet treed, me te woord staat en ondertussen haarscherp haar 35 kinderen in het vizier houdt en ze hier en daar ferm toespreekt. Ja schatje, je kan wat doen. Kijk, de wasmachine ging kapot.
Ik voel me een soort Madonna terwijl ik de schattige kindjes bespied. Hier sta ik dan, met mijn euro's en hier zijn ze dan de behoeftige kindjes. Een wasmachien.
Wat bezielde me eigenlijk?
Hoeveel werelden wil ik redden? En hoe decadent en imperialistisch is deze actie eigenlijk? Tussen historisch/geografische schuld & boete en duistere, wellicht psychologisch troebele behoeften om de wereld te redden doemt een pikzwarte oceaan op. Kleine wasjes Grote wasjes stop ze in je wasmachien. Wellicht kan ik het witwassen. Ik wordt een beetje duizelig.
Later rijd ik door Paramaribo noord. Gigantische villa's, heuse forten, pleasure domes met "riverside view" wisselen elkaar af. Het contrast kon niet groter zijn.
Ik steek over met de boot en bots op kanonnen, het openlucht museum van Nieuw Amsterdam. Er wordt gewerkt: De dijken worden versterkt. De atlantische oceaan, het einde van de Suriname rivier, de splitsing met de Marowijne rivier strekken zich uit zover ik kan kijken. Ik rust op een bankje op de dijk onder een grote Kankantrie boom. Een oude vuurtoren verroest verder achter mij. Ik struin door de Wilhelminastraat, de hoek om de Emmastraat in. Jongeren voetballen op een veldje, begeesterd door het WK.
Er is geen pointe, geen chute, geen bevredigend eind aan mijn schrijven vandaag. Alles ligt open. Suriname is een intens en bitter-zoet land. De geschiedenis onaf en de toekomst onzeker. Als nederlandse hierin een positie innemen is zowel onmogelijk als noodzakelijk.